Ένας από τους μαθητές σας στο κολλέγιο του Πέπερντιν τη δεκαετία του '80 ήταν το πρώην #4 της παγκόσμιας κατάταξης, και αργότερα προπονητής των Ρόντικ, Μάρει και Άγκασι, o Μπράντ Γκίλμπερτ. Οι διακρίσεις του Γκίλμπερτ στο ανώτατο επίπεδο σας ξάφνιασαν ή μήπως οι ικανότητες του ήταν εμφανείς από την αρχή;
Έμεινα έκπληκτος από την πορεία του Μπράντ Γκίλμπερτ στο τουρ της ΑΤP. Στο κολλέγιο είχε ικανοποιητικό σερβίς, γερά πόδια και χέρια, αλλά απαλό/αδύναμο backhand και καθόλου βολέ. Αυτό όμως που δεν μπορούσα να δω ήταν η κρίση του. Ο Γκίλμπερτ, όπως αργότερα αποδείκτηκε, ήξερε πως να χρησιμοποιεί το πιο αποδοτικά στοιχεία του παιχνιδιού εκμεταλεύοντας παράλληλα τις αδυναμίες του αντιπάλου. Ήξερε πιο χτύπημα ήταν το πιο αποτελεσματικό και με το μικρότερο ρίσκο και αυτό δεν είναι κάτι που ο προπονητής μπορεί εύκολα να δει από τον πάγκο. Ο Γκίλμπερτ ήταν επίσης αρκετά διορατικός γιατί κατάλαβε από νωρίς πως για να τα καταφέρει στο ανώτατο επίπεδο χρειαζόταν και καλό βολέ το οποίο απέκτησε έπειτα από σκληρή δουλειά.

Πιστεύετε πως υπάρχουν νέοι παίκτες από τις ΗΠΑ ικανοί να ανταγωνιστούν στο ανώτατο επίπεδο? Ποιος σας έχει εντυπωσιάσει πιο πολύ;
Αυτός που με έχει εντυπωσιάσει πιο πολύ από το 'νέο αίμα' είναι ο Ράιαν Χάρισον (ATP #128). Έχει μυαλό, εξαιρετικό σερβίς, πολύ καλή αίσθηση του γηπέδου (ξέρει που να χτυπήσει την μπάλα και 'βλέπει' τις προθέσεις του αντιπάλου νωρίς) και καλή ψυχολογία. Επίσης έχει πολύ καλό all court στιλ με δυνατά χτυπήματα και από τις δύο πλευρές και καλό βολέ.

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '80 ο όρος 'αθλητική ψυχολογία' τυπικά δεν υπήρχε. Όταν πήρατε την απόφαση να σπουδάσετε ψυχολογία σχεδόν 20 χρόνια νωρίτερα είχατε εκτιμήσει τον μελλοντικό ρόλο που θα παίξει στο τένις και στο χώρο του αθλητισμού γενικότερα;
Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ιδέα όταν πήγα για μεταπτυχιακές σπουδές ψυχολογίας στο UCLA πως η αθλητική ψυχολογία θα προκύψει σαν ξεχωριστός επιστημονικός κλάδος. Όταν έπαιζα σε ματς γνώριζα ότι η ψυχολογία έπαιζε κάποιο ρόλο και προσπαθούσα να  αντιμετωπίσω μόνος μου αυτού του είδους τα ζητήματα.

Επιστημονικά ο κλάδος σε πιο αναλυτικό επίπεδο ξεκίνησε όταν ο αρχισυντάκτης του Αμερικάνικου περιοδικού TENNIS με κάλεσε στο γραφείο του μια μέρα [τότε ήμουν διευθυντής σε μία τράπεζα επενδύσεων] και μου ζήτησε να γράψω ένα άρθρο σχετικά με την διανοητική πλευρά του παιχνιδιού. Ένα καινούργιο βιβλίο με τίτλο “The Ιnner Game” είχε εκδοθεί λίγο πιο πριν αλλά ήταν περισσότερο μια προσέγγιση Ζεν.

Μέτα από το πρώτο άρθρο στο TENNIS ακολούθησαν και άλλα πολλά και αργότερα μου έγινε μια πρόταση να γράψω βιβλίο για το ίδιο θέμα. Το πρώτο μου βιβλίο εκδόθηκε το 1978 και είχε τίτλο 'Αν είμαι ο καλύτερος παίκτης, γιατί δεν μπορώ να κερδίσω;' (If I'm the better player, why can't I win?). Αυτό ήταν το πρώτο βιβλίο τένις του είδους που ασχολήθηκε ευθέως με θέματα όπως το choking, την ψυχολογική προετοιμασία και τον συναισθηματικό έλεγχο. Στο βιβλίο αυτό περιέγραψα πως εγώ προσωπικά αντιμετώπισα αυτά τα θέματα όταν έπαιζα αγώνες.

Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για το καινούργιο σας βιβλίο; Πως διαφέρει σε σχέση με την προηγούμενη σας δουλειά;
Το νέο μου βιβλίο είναι πολύ διαφορετικό γιατί τα τελευταία χρόνια έχω αφιερώσει αρκετό χρόνο ως προπονητής και σύμβουλος με διάφορους παίκτες και έτσι έχω αναπτύξει μια πιο ολοκληρωμένη άποψη όσον αφορά το τι συμβαίνει στο γήπεδο.

Περιληπτικά, ο κανονικός μας συναισθηματικός προγραμματισμός δεν έχει σχεδιαστεί για αγώνες τένις. Τα ματς νιώθουν συναισθηματικά πιο σημαντικά από οτι πραγματικά είναι γιατί όλοι θέλουμε να κερδίσουμε - παρά το γεγονός οτι το βιβλίο μπεστ σέλερ “The Inner Game” μας λέει οτι η νίκη δεν έχει σημασία και να μην τη σκεφτόμαστε!

Το αποτέλεσμα ενός αμφίρροπου αγώνα τένις είναι αβέβαιο και για αυτό μας δημιουργεί στρες. Η κανονική/αυτόματη μας συναισθηματική απάντηση στο παρατεταμένο άγχος είναι να το μειώσουμε. Και αυτός είναι ο λόγος που πολλοί παίκτες σταματούν να προσπαθούν, χάνουν την προσοχή τούς, έχουν νεύρα ή κάνουν δικαιολογίες. Αυτό γίνεται για να ελλατώσουν το άγχος και να 'δραπετεύσουν' από το δίλημμα από την μία να θέλουν κερδίσουν και από την άλλη να μην είναι σίγουροι αν θα τα καταφέρουν. Οι συμπεριφορές αυτές είναι απόλυτα φυσιολογικές και ανθρώπινες και μπορούν να αντιμετωπιστούν όπως μας έχουν δείξει οι πολύ μεγάλοι παίκτες.

Ξέρω οτι ταξιδεύετε συχνά στην Ελλάδα. Τι ειναί αυτό που σας αρέσει πιο πολύ και υπάρχουν μέρη που δεν έχετε ακόμα επισκεφτεί αλλά θα θέλατε στο μέλλον; 
Έχω έρθει στην Ελλάδα πολλές φορές. Είμαι μαθητής της Ελληνικής ιστορίας η οποία είναι και η ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Οι Έλληνες ήταν ο πρώτος πολιτισμός που σκέφτηκε με τον ίδιο τρόπο όπως σκεφτόμαστε σήμερα – βασισμένος στη λογική. Αγαπώ την φυσική ομορφιά της Ελλάδας και τους ανθρώπους που είναι πολύ φιλόξενοι. Θα ήθελα να επισκεφτώ πιο πολλά νησιά και να δω αρχαιολογικούς χώρους στα βόρεια της Eλλάδας.

Για να διαβάσετε το αυθεντικό κείμενο της συνέντευξης του Δρ Άλεν Φοξ στα αγγλικά επισκεφτείτε το tenniscoach.gr, σελίδα Βlog.

Λεπτομέρειες κλήρωσης
Η Ναταλία Νικολοπούλου και ο Νίκος Καπετάνας, κάτοικοι Αθήνας, ήταν οι δύο τυχεροί του διαγωνισμού για το βιβλίο του Δρ Αλεν Φοξ "Τένις: Κερδίζοντας το ματς του μυαλού" ο οποίος συνδυάστηκε με τη συνέντευξη του "Mr. Ψυχολογία" στον Χρήστο Καραγεωργιάδη.

Χρήστος Καραγεωργιάδης - www.tenniscoach.gr

Ο Χρήστος Καραγεωργιάδης είναι προπονητής tennis με πιστοποίηση από το PTR UK, RPT Europe και LTA UK. Γεννήθηκε στο Λονδίνο και μεγάλωσε στην Αθήνα. Το 1991 επέστρεψε στο Λονδίνο για σπουδές όπου διέμεινε μέχρι το 2008. Από τότε ζει και εργάζεται στην Κεφαλονιά.